Opis ogólny
Nitkowiec ludzki (Wuchereria Bancrofti) - Parazyt dwudomowy. Żywicielem pośrednim są komary z rodzaju Anopheles, Mansonia, Aëdes i Culex. Żywicielem ostatecznym jest człowiek i małpy (ssaki naczelne Primates). U ssaków pasożytują w układzie chłonnym i krwionośnym.
Morfologia
Ciało obłe, grubości 0,2-0,3 mm, długości 4-10 cm. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec dorasta do 4 cm (grubość 0,1-0,2 mm), a samica do 8-10 cm długości. Otwór płciowy samicy jest w przedniej części ciała, podobnie jak u poprzedniego nitkowca. Larwy, zwane mikrofilariami nocnymi, dorastają do 0,3 mm długości.
Objawy
Pasożyty powodują niedrożność węzłów i naczyń limfatycznych, ponadto pobudzają do wzrostu tkankę łączną właściwą. Skutkiem tego są zastoje limfy, wystąpienie obrzęków i narastanie tkanki łącznej wokół pasożyta. Chorzy mają gorączkę, dreszcze, eozynofilię. Charakterystyczne dla choroby jest wyjątkowe powiększanie się części ciała w których egzystuje pasożyt. Najczęściej przebywa on w okolicach narządów płciowych, wokół gruczołów sutkowych, w pachwinach i w kończynach. Objawy typu olbrzymich zdeformowanych części ciała noszą nazwę słoniowacizny. Mikrofilarie w ciągu dnia zlokalizowane są w naczyniach (zatokach) i grudkach chłonnych narządów wewnętrznych (serce, płuca, wątroba, trzustka, śledziona, nerki). Mogą wówczas upośledzać ukrwienie tych organów oraz wywoływać stany zapalne. Okolice pasożytowania nitkowca najczęściej ulegają zakażeniu paciorkowcami i gronkowcami, co przejawia się zropieniem, i martwicą tkanek.
Cykl rozwojowy
Zakażony larwami komar podczas odżywiania się krwią wprowadza do
ustroju człowieka larwy. Larwy czynnie migrują do naczyń krwionośnych i
limfatycznych. Osiadają w węzłach chłonnych, gdzie dojrzewają i
wzrastają. Zapłodniona samica wydala larwy. Nocą larwy przedostają się
z układu chłonnego do krwi obwodowej, skąd są pobierane przez komary
odżywiające się krwią. W przewodzie pokarmowym komara są krótko,
migrują do jamy ciała, gdzie dojrzewają i wzrastają, po czym aktywnie
przechodzą do ślinianek owada, a stąd znów trafiają do żywiciela
ostatecznego.