Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum)
Opis ogólny
Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum) – Pasożytniczy tasiemiec należący do płazińców (robaki płaskie).
Zakażenie bruzdogłowcem szerokim wywołuje u ludzi chorobę zwaną difylobotriozą, rzadkim objawem może być niedokrwistość złośliwa (1%), wywołana niedoborem witaminy B12.
Morfologia
Osiąga od 3 do nawet 20 m długości[potrzebne źródło], jest najdłuższym tasiemcem, jaki pasożytuje u człowieka. Składa się z około 3000 proglotydów. Skoleks pasożyta jest mały (2-3 mm długości, około 1 mm szerokości), spłaszczony grzbietowo-brzusznie, zaopatrzony w bruzdy czepne (bothria). Za skoleksem znajduje się rozciągliwa cienka szyjka. Około 20% pierwszych członów jest jałowych, męskich i hermafrodytycznych. Dalsze 80% jest dojrzałych, w których znajduje się macica zawierająca jaja.
Występowanie
Występuje na półkuli północnej, w rejonach podbiegunowych i w klimacie umiarkowanym. W Europie spotykany przede wszystkim w krajach nadbałtyckich, w Irlandii, Szwajcarii, w delcie Dunaju; także w Azji, w Turkiestanie, Izraelu, północnej Mandżurii, Japonii, na Syberii. Do Ameryki Północnej prawdopodobnie zawleczony został z falą emigrantów z Europy na początku XX wieku. Pojedyncze przypadki zachorowań na difylobotriozę notowano w Kanadzie, w Afryce wschodniej, na Madagaskarze, w Australii.
Objawy
Tasiemiec chłonie znaczne ilości kobaltu i witaminy B12, przez co człowiek narażony jest na wystąpienie niedokrwistości megaloblastycznej (Addisona-Biermera). Istotna jest rozmowa z pacjentem na temat stosowanej diety i zwyczajów dietetycznych, co może ułatwić podjęcie właściwych metod diagnostycznych. U chorych występują nudności, wymioty, zgaga, wilczy głód lub brak łaknienia, rozszerzenie źrenic, wychudzenie, biegunka, eozynofilia, bóle brzucha, dreszcze nocne.
Cykl rozwojowy
Zapłodnione jaja wydostają się wraz z kałem do wody (zbiorniki i cieki wodne). Wylęgłe onkosfery (koracidia) dzięki posiadaniu rzęsek pływają; wyposażone są w 6 haków. Zostają pożarte przez widłonogi - oczliki. W jelicie widłonoga (Cyclops, Diaptomus) koracidium traci rzęski, przebija się do jamy ciała i przekształca w procerkoid Procerkoid posiada cerkomer, czyli wachlarzykowaty ogonek z 6 hakami. Oczlik zostaje zjedzony przez rybę. W ciele ryby procerkoid traci cerkomer i rozwija się w finnę pleurocerkoid (forma wągra niepęcherzykowata). Pleurocerkoid zasiedla tkankę mięśniową i wątrobę ryby. Człowiek lub inny ssak staje się żywicielem ostatecznym po spożyciu ryby z finnami. Pasożyt rozpowszechniony jest wśród ludności spożywającej ryby surowe lub półsurowe (Kanada, Norwegia, Finlandia, kraje byłego Związku Radzieckiego, Alaska, Afryka, Eskimosi).
Źródło: Wikipedia
Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum) – Pasożytniczy tasiemiec należący do płazińców (robaki płaskie).
Zakażenie bruzdogłowcem szerokim wywołuje u ludzi chorobę zwaną difylobotriozą, rzadkim objawem może być niedokrwistość złośliwa (1%), wywołana niedoborem witaminy B12.
Morfologia
Osiąga od 3 do nawet 20 m długości[potrzebne źródło], jest najdłuższym tasiemcem, jaki pasożytuje u człowieka. Składa się z około 3000 proglotydów. Skoleks pasożyta jest mały (2-3 mm długości, około 1 mm szerokości), spłaszczony grzbietowo-brzusznie, zaopatrzony w bruzdy czepne (bothria). Za skoleksem znajduje się rozciągliwa cienka szyjka. Około 20% pierwszych członów jest jałowych, męskich i hermafrodytycznych. Dalsze 80% jest dojrzałych, w których znajduje się macica zawierająca jaja.
Występowanie
Występuje na półkuli północnej, w rejonach podbiegunowych i w klimacie umiarkowanym. W Europie spotykany przede wszystkim w krajach nadbałtyckich, w Irlandii, Szwajcarii, w delcie Dunaju; także w Azji, w Turkiestanie, Izraelu, północnej Mandżurii, Japonii, na Syberii. Do Ameryki Północnej prawdopodobnie zawleczony został z falą emigrantów z Europy na początku XX wieku. Pojedyncze przypadki zachorowań na difylobotriozę notowano w Kanadzie, w Afryce wschodniej, na Madagaskarze, w Australii.
Objawy
Tasiemiec chłonie znaczne ilości kobaltu i witaminy B12, przez co człowiek narażony jest na wystąpienie niedokrwistości megaloblastycznej (Addisona-Biermera). Istotna jest rozmowa z pacjentem na temat stosowanej diety i zwyczajów dietetycznych, co może ułatwić podjęcie właściwych metod diagnostycznych. U chorych występują nudności, wymioty, zgaga, wilczy głód lub brak łaknienia, rozszerzenie źrenic, wychudzenie, biegunka, eozynofilia, bóle brzucha, dreszcze nocne.
Cykl rozwojowy
Zapłodnione jaja wydostają się wraz z kałem do wody (zbiorniki i cieki wodne). Wylęgłe onkosfery (koracidia) dzięki posiadaniu rzęsek pływają; wyposażone są w 6 haków. Zostają pożarte przez widłonogi - oczliki. W jelicie widłonoga (Cyclops, Diaptomus) koracidium traci rzęski, przebija się do jamy ciała i przekształca w procerkoid Procerkoid posiada cerkomer, czyli wachlarzykowaty ogonek z 6 hakami. Oczlik zostaje zjedzony przez rybę. W ciele ryby procerkoid traci cerkomer i rozwija się w finnę pleurocerkoid (forma wągra niepęcherzykowata). Pleurocerkoid zasiedla tkankę mięśniową i wątrobę ryby. Człowiek lub inny ssak staje się żywicielem ostatecznym po spożyciu ryby z finnami. Pasożyt rozpowszechniony jest wśród ludności spożywającej ryby surowe lub półsurowe (Kanada, Norwegia, Finlandia, kraje byłego Związku Radzieckiego, Alaska, Afryka, Eskimosi).
Źródło: Wikipedia
Kuracja oczyszczająca organizm z pasożytów dla dorosłych
Kuracja oczyszczająca organizm z pasożytów dla dzieci
Profilaktyka przeciw pasożytom
Kuracja oczyszczająca organizm poprzez stopy
